SF-Necklace [WonChul] part2 NC

posted on 03 Nov 2010 01:30 by mukkymukky13 in SF

Title: Necklace Part 2 NC

Paring : Siwon x Heechul

Author: mukkymukky13

Author Note: จุดเริ่มต้นของ Be mine forever … พาร์ทนี้ลงมือเขียนเอ็นซีไปถึง 2 ครั้งด้วยกันเพราะเหตุบางประการ แน่นอนว่าย่อมออกมาไม่เหมือนกัน แต่เพื่อคุณภาพสูงสุดที่เราจะมอบให้ทุกท่าน เราจึงนำเอ็นซี 2 ครั้งที่เขียน มามิกซ์เข้าด้วยกัน (เพื่อ?) คิคิคิ หวังว่าจะชอบนะคะ ^ ^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จะให้ชั้นพูดตอนนี้เลยมั้ยล่ะ”

 

“หมายความยังไงน่ะชีวอน”

 

“ฟังดีๆนะฮีชอล ชั้นน่ะ .... ตั้งแต่วันสอบเข้าม.ปลายวันแรก วันที่ชั้นเห็นเด็กผู้ชายผมสั้น ผิวขาว ตาโตที่เดินเข้าโรงเรียนมาอย่างสง่า เด็กคนนั้นน่ะ ชั้นตกหลุมรักเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเลยนะรู้มั้ย ยิ่งวันปฐมนิเทศ ชั้นได้นั่งข้างๆเขา ยิ่งใกล้ก็ยิ่งใจเต้นแรง ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทั้งๆที่ไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ ... แต่พอเปิดเทอม เราสองคนก็ได้เรียนอยู่ห้องเดียวกัน ได้เป็นเพื่อนร่วมห้องกัน รู้มั้ยชั้นดีใจมากๆเลยล่ะ...”

 

“นายหมายถึงชั้นเหรอชีวอน...”

 

“ใช่...”

 

“ชีวอน...”

 

“แต่..เราก็มีเพื่อนอีกคนนึง เพื่อนรัก...หมอนั่นน่ะเป็นคนดี ถ้าเทียบกับชั้นแล้ว เขาดีกว่าเป็นไหนต่อไหน ชั้นมันพวกเลว เรียนก็ไม่เรียน เกเรผิดระเบียบ โดนนายว่าอยู่บ่อยๆ ผิดกับหมอนั่นที่เป็นนักเรียนดีเด่น ทำถูกระเบียบทุกอย่าง จนนายบอกให้ชั้นดูเขาเป็นตัวอย่าง”

 

“ฮัน...”

 

“ใช่...ฮันคยอง...หมอนั่นแหละ หมอนั่นที่ขโมยหัวใจของชั้นไป หมอนั่น..คนที่แย่งนายไปจากหัวใจของชั้น!!”

 

“....” ร่างบางไม่ได้พูดอะไร กลับสะดุ้งเล็กน้อยกับน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของคนร่างสูง เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเพื่อนของเขาคนนี้คิดไม่ซื่อกับเขามาตลอด ฮีชอลก้มหน้างุดด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ทั้งรู้สึกผิด และกลัว...

 

“แต่ชั้นก็ว่าอะไรหมอนั่นไม่ได้หรอก เพราะคนที่ทำให้ชั้นต้องเจ็บปวดมาตลอด ไม่ใช่หมอนั่น...”

 

“...ชีวอน...”

 

“แต่เป็นนาย ฮีชอล... นายคนที่เลือกเดินไปหาหมอนั่นด้วยตัวเอง...”

 

 

หัวใจของร่างบางบีบรัดอย่างแรงทันทีกับคำพูดของเพื่อนรัก เป็นเพราะเขาอย่างนั้นเหรอที่ทำให้ชีวอนต้องเจ็บปวด เขาไม่รู้มาก่อน และคาดว่าไม่น่าจะมีใครรู้เช่นกัน ท่าทางของชีวอนไม่เคยแสดงออกเลยว่ากำลังชอบเขาอยู่ ทุกอย่างดูเหมือนปกติ อีกทั้งชีวอนก็เป็นเพื่อนที่ดีมากสำหรับเขา เขาจึงไม่เคยคิดเลยว่าชีวอนจะแอบชอบเขาอยู่

 

 

“ชีวอน...ชั้น...”

 

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นล่ะ..”

 

“แต่ชีวอน...ชั้น..ชั้นไม่รู้จริงๆนะ ถ้าชั้นรู้ อุ๊บ!!”

 

 

ไม่ทันที่ร่างบางจะพูดอะไรไปมากกว่านั้น ร่างสูงก็จัดการใช้ริมฝีปากประกบจูบอย่างหนักลงที่ริมฝีปากอิ่มของร่างบางทันที ชีวอนส่งลิ้นหนาเข้ามาล้อเล่นกับลิ้นเล็กในโพรงปากอุ่นของร่างบางอย่างปรารถนา ฮีชอลใช้สองมือเล็กทุบอกเพื่อนเพื่อบอกให้เขาปล่อย แต่ชีวอนไม่... กลับใช้สองแขนแกร่งจับแขนร่างบางไว้แล้วพลิกตัวขึ้นคร่อมอยู่ด้านบนของร่างบาง ชีวอนผละริมฝีปากออกจากคนหน้าสวย ฮีชอลหายใจหอบแฮ่กด้วยความเหนื่อยและตกใจ เขาออกแรงดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากพันธนาการของร่างสูงแต่ก็ไม่เป็นผล

 

 

“ถ้านายรู้นายจะทำไมอย่างนั้นเหรอ..”

 

“ช...ชั้น...ถ้าชั้นรู้...ถ้าชั้นรู้ชั้นคงไม่ปล่อยให้นายเจ็บ ชั้นคง...”

 

“หึ..ชั้นยอมเจ็บแบบนี้ดีกว่าให้นายฝืนใจตัวเองนะฮีชอล...”

 

“ชีวอน...”

 

“หยุดพูดเถอะ ชั้นไม่อยากทำร้ายนายไปมากกว่านี้...”

 

“ชีวอน ชั้นขอโทษ”

 

“หึ...ขอโทษ...ขอโทษอย่างนั้นเหรอ!!! ขอโทษตอนนี้แล้วมันได้อะไร!! ขอโทษตอนนี้แล้วชั้นจะหายเจ็บอย่างนั้นเหรอฮีชอล!! ขอโทษตอนนี้แล้วชั้นจะเลิกรักนายได้เหรอฮีชอล!!! บอกชั้นสิ บอกชั้นคิมฮีชอล!!!”

 

 

ร่างสูงตะโกนดังลั่นราวกับคนเสียสติ สองแขนแกร่งที่ยังคงจับข้อมือร่างบางให้ยึดกับเตียงอยู่ก็ออกแรงเขย่าร่างบางไปพร้อมๆกับความรู้สึกอึดอัดที่อยู่ภายในจิตใจ ตลอดเวลาที่เขาอดทน... ตลอดเวลาที่เขาต้องทนเห็นคนที่เขารัก รักกับเพื่อนรักของเขาเอง... ความรู้สึกนั้นที่เก็บสะสมมาตลอด ตอนนี้มันกำลังหลั่งไหลออกมาอย่างไม่สามารถห้ามไว้ได้ ดวงตาใสของร่างบางเริ่มสั่นริก น้ำตาเอ่อรื้นขึ้นมาหากแต่ร่างสูงไม่อาจมองเห็นเพราะความมืดที่ปกคลุม

 

 

“ตอบชั้นสิฮีชอล!! ขอโทษตอนนี้แล้วมันได้อะไรขึ้นมา!!!”

 

“ฮึก...ฮือ..ชั้นไม่รู้...ชั้น...ฮึก..ชั้นขอโทษ..ชีวอนชั้นขอโทษ...ฮือออ....”

 

“หึ..ชั้นจะไม่ทนอีกแล้วนะคิมฮีชอล คืนนี้แหละนายต้องเป็นของชั้น”

 

“ชีวอน..ได้โปรด อย่า..อ๊ะ!”

 

 

ร่างสูงเลือกที่จะไม่ฟังคำอ้อนวอนของคนหน้าสวย เขาก้มหน้าลงแล้วใช้ริมฝีปากซุกไซร้ไปที่ซอกคอด้านซ้ายของร่างบางที่บัดนี้ยังคงคล้องสร้อยคอเส้นนั้นของเขาอยู่ เขาจูบลงบนสายสร้อยเบาๆแล้วใช้ริมฝีปากย้ายขบเม้มผิวสีขาวอย่างแรงจนเกิดรอยแดงมากมายที่ลำคอระหงของร่างบาง ฮีชอลเผลอหลุดเสียงน่าอายออกไปเพราะความรู้สึกแปลกๆที่ร่างสูงมอบให้ ชีวอนเริ่มย้ายตำแหน่งริมฝีปากลงมาเรื่อยๆ จากต้นคอไปยังไหปลาร้า จากไหปลาร้าไปยังอกขาวที่บัดนี้มีเสื้อคอวีสีขาวตัวบางเป็นปราการขวางกั้นเอาไว้ ชีวอนใช้มือทั้งสองข้างฉีกเสื้อของร่างบางออกอย่างไม่ปราณีแล้วก้มหน้าลงไล้เลียยอดอกสีหวานทั้งสองข้างจนร่างบางบิดตัวหนีด้วยความกระดากอาย ชีวอนกระตุกยิ้มพอใจกับอาการของร่างบาง เขาจับร่างบางให้นั่งพิงกับกำแพงแล้วจัดการถอดกางเกงของร่างบางออกแล้ววางพาดไว้กับเตียงอย่างทะนุถนอม ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ร่างบางมากขึ้นแล้วใช้นิ้วยาวของตนปาดหยดน้ำตาบนแก้มร่างบางออกเบาๆ

 

 

“ฮีชอล...อย่าร้องไห้ไปเลยนะ...”

 

“ฮึก..ขอร้องล่ะชีวอน..อย่าเลยนะ”

 

“ทำไมล่ะ นายกลัวฮันรู้อย่างนั้นเหรอ”

 

“ป..เปล่า..คือ...”

 

“หรือว่านายกลัวเจ็บ”

 

“....”

 

“อย่าบอกนะว่านายกับฮัน..ไม่เคย...”

 

“บ้าน่า!! อย่าพูดได้มั้ยเล่า!!”

 

“อะไรกันน่ะสองคนนี้ คบกันมาก็นาน ไม่อยากเชื่อเลยนะเนี่ย”

 

“อ...อะไรล่ะ!! แล้วทำไมคนคบกันต้องมีอะไรกันด้วยล่ะ!!”

 

“ชั้นก็ตอบนายไม่ถูกหรอกนะ เพราะชั้นไม่ได้คบกับนาย...แต่ถ้าชั้นคบกับนาย...คงตอบว่า เพราะนายสวยและยั่วยวนเกินกว่าที่ชั้นจะทนไหวน่ะสิ”

 

“ช..ชีวอน!!”

 

“งั้นชั้นสอนนายให้เอามั้ย เผื่อวันหลังไปมีอะไรกับฮันจะได้เก่งๆ”

 

“วอน!!”

 

“ถึงจะมืดแต่ชั้นรู้นะว่านายเขินอยู่ หึหึ น่ารักจริงๆ.... อืม...” ร่างสูงประกบจูบร่างบางอีกครั้งแต่ทว่าอ่อนโยนกว่าครั้งก่อนๆ อาจเป็นเพราะอารมณ์โกรธของเขาตอนนี้บรรเทาลงแล้วก็ได้

 

“อ๊ะ! อื้อ...อืออ”

 

“อืม...ไม่ปฏิเสธสินะ ....นายมันหวานจริงๆฮีชอล หวานไปทั้งตัว....”

 

 

ร่างสูงถอดเสื้อของตนออกบ้างเพราะร่างกายด้านในของเขาเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว ก่อนจะก้มลงจูบหน้าท้องแบนราบของร่างบางอย่างแผ่วเบา สร้างความรู้สึกปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูกให้กับร่างบาง ชีวอนจัดการปลดชั้นในสีอ่อนที่เป็นปราการสุดท้ายของฮีชอลออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเรือนร่างทั้งหมดของร่างบาง แม้จะไร้แสงไฟแต่ก็ยังมีแสงจันทร์ที่เล็ดลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างช่วยส่องประกายให้ผิวขาวของร่างบางดูเย้ายวนยิ่งขึ้น ร่างสูงใช้มือหนากอบกุมแกนกายของร่างบางขึ้นแล้วรูดขึ้นลงอย่างช้าๆ ค่อยๆสร้างความเคยชินให้กับร่างบาง ร่างบางเมื่อถูกกระทำก็ได้แต่เขินอายบิดตัวเร่าๆ ลมหายใจหอบแรงขึ้นเรื่อยๆตามจังหวะที่ร่างสูงค่อยๆเพิ่มให้เร็วขึ้น ฮีชอลเผลอส่งเสียงครางสั่นๆออกมาด้วยความเสียวซ่านที่ได้รับ ชีวอนค่อยๆยื่นหน้าเข้าใกล้ปลายแกนกายสีชมพูหวาน แล้วค่อยๆใช้ริมฝีปากดูดส่วนปลายเบาๆอย่างเป็นจังหวะ แล้วค่อยๆส่งแกนกายนั้นเข้าปากตนจนมิด

 

 

“อ่ะ...อ๊ะ..ช..ชีวอน..ชีวอนอา...”

 

 

ร่างบางเอ่ยชื่อร่างสูงเพียงเพื่อระบายอารมณ์รุ่มร้อนที่อยู่ในร่างกายเท่านั้น ขณะที่ส่วนล่างกำลังถูกปรนเปรอ สองมือเรียวของฮีชอลก็ต้องหาที่ยึดเหนี่ยวที่มั่นคง ฮีชอลเลือกวางสองมือลงบนศีรษะของชีวอนแล้วขยี้กลุ่มผมของชีวอนเบาๆเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ไม่เคยได้รับมาก่อน ชีวอนใช้สองมือลูบไล้เรียวขาของร่างบาง แล้วค่อยๆขยับปากเข้าออกปรนเปรอความสุขให้กับส่วนล่างของร่างบาง ฮีชอลก็ขยับสะโพกเข้าออกตอบรับกับจังหวะของร่างสูงตามแรงอารมณ์

 

 

“อ่ะ...อื้อ...อ๊าา...ชีวอน..อ่ะ..อา..พ..พอแล้ว..ชั้น...อ่ะ...อ๊ะ...อื๊ออ...”

 

 

ฮีชอลร้องครางไม่เป็นภาษาด้วยความรู้สึกที่ถูกส่งผ่านมาจากทางด้านล่าง ความรู้สึกเหมือนใกล้ปลดปล่อยเต็มที่ ยิ่งร่างสูงที่เริ่มใช้นิ้วเรียวยาววนรอบปากทางสีหวานของเขาก็ยิ่งรู้สึกต้องการมากขึ้นทั้งๆที่หัวใจของตนไม่ได้อยากทำแบบนี้เลย

 

 

“ช..ชีวอน...อื้อ...วอน..เข้ามาเถอะ...ขอร้อง...อย่าทรมานชั้น..ม..มากกว่านี้...อ๊ะ..อา...”

 

 

สิ้นเสียงอ้อนวอนของร่างบาง ชีวอนก็หยุดการกระทำทั้งหมดทันทีแล้วย้ายตัวขึ้นไปนอนที่ด้านข้างของร่างบางเช่นเดิม ฮีชอลตกใจและสงสัยมาก แม้จะเขิน แต่ด้วยแรงอารมณ์ที่ยังคงร้อนสุมอยู่ภายใน เขาจึงตัดสินใจเอ่ยปากถามเพื่อนรักด้วยความเขินอาย

 

 

“ช..ชีวอน...ทำไมล่ะ”

 

“เอ้า...ก็นายบอกว่าอย่าทรมานนาย ในฐานะที่ชั้นรักนาย ชั้นก็จะไม่ทรมานนาย”

 

“ต...แต่ชั้น...”

 

“ทำไมล่ะ...ค้างเหรอ”

 

“อ่ะ...อื้ม...”

 

“ต่อเองสิ ชั้นเหนื่อยแล้ว”

 

“หา..”

 

“ต่อเองเลย ชั้นเหนื่อยแล้ว”

 

“ย...ยังไง...”

 

“แล้วแต่นาย”

 

 

คำตอบที่ได้รับทำเอาร่างบางสับสนไม่น้อยเลยทีเดียว เกิดมาทั้งชีวิตก็ไม่เคยทำเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว แถมไม่เคยศึกษาอะไรแบบนี้มาก่อนเลยแม้แต่น้อย แต่เพราะอารมณ์ที่กำลังค้างแบบนี้ เขาจึงตัดสินใจว่า สัญชาตญาณอย่างเดียวเท่านั้นที่เขาพึ่งได้ แต่จู่ๆในหัวของเขาก็ปรากฏใบหน้าหนึ่งขึ้นมา ทำให้เขาหยุดชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะย้ายตัวไปคร่อมอยู่ด้านบนของร่างสูง แล้วค่อยๆก้มลงจูบสันจมูกโด่งของร่างนั้นเบาๆ

 

 

‘ฮัน....ชั้นขอโทษนะ ชั้นจำเป็น ชั้นขอโทษ’

 

 

ร่างบางค่อยๆใช้ริมฝีปากสีสดพรมจูบลงบนส่วนต่างๆของร่างสูงโดยไล่จากบนลงล่าง ชีวอนยกยิ้มพึงพอใจกับการกระทำของร่างบางที่แม้จะดูงกๆเงิ่นๆแต่ก็ดูน่ารักสำหรับเขา ฮีชอลเลื่อนใบหน้าไปจนถึงจุดสำคัญที่ตอนนี้มีกางเกงตัวเก่งของชีวอนเป็นปราการกำบังเอาไว้ ฮีชอลค่อยๆใช้มือเรียวปลดเข็มขัดกางเกงออกและถอดกระดุมและรูปซิปกางเกงของร่างสูง ก่อนจะกระชากกางเกงตัวนั้นออกอย่างรวดเร็ว ร่างบางก้มหน้าลงไปยังจุดสำคัญอีกครั้งก่อนจะกดจูบผ่านปราการผ้าบางอีกชั้น แล้วค่อยๆใช้สองมือถอดชั้นในนั้นออกอย่างเขินๆ ร่างกายของชีวอนบัดนี้เปลือยเปล่าเหมือนๆกับฮีชอล ฮีชอลแก้มขึ้นสีทันทีที่เห็นแกนกายของเพื่อนรักที่กำลังตั้งตรงเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงหน้าของเขา ด้วยขนาดที่ใหญ่และยาวจนเขาที่เป็นผู้ชายด้วยกันเองเห็นแล้วยังต้องอึ้ง ฮีชอลบิดตัวน้อยๆก่อนจะก้มลงจรดริมฝีปากอิ่มเข้าครอบคลุมแท่งเนื้อยักษ์นั้นอย่างช้าๆจนสุดโพรงปากอุ่นของเขาแต่ทว่ากลับไม่มิดด้ามมีดใหญ่นั้น ริมฝีปากสวยเริ่มรูดขึ้นลงเหมือนที่ร่างสูงกระทำกับเขาเมื่อสักครู่ ทำเอาสติของร่างสูงแทบหลุดลอยออกจากร่างเพราะความน่ารักและยั่วยวนของร่างบาง

 

 

“อืม....ดีแล้วฮีชอล...อา..”

 

 

ร่างสูงเผลอครางออกมาเบาๆอย่างพอใจในการกระทำของร่างบางที่ให้ความรู้สึกมากกว่าที่เขาคิด สักพักร่างบางก็ค่อยๆถอนริมฝีปากออกจากแก่นกายร้อนแล้วกดจูบหนักๆลงไปที่ส่วนปลายอย่างตั้งใจปลุกเร้าคนด้านล่าง ก่อนย้ายตัวขึ้นมานั่งอีกครั้ง

 

 

“...ช...ชีวอน..แล้ว...ชั้นต้องทำยังไงต่อ...”

 

“นายอยากให้ชั้นเข้าไปใช่มั้ย เมื่อกี๊น่ะ”

 

“...อ...อือ..อื้ม”

 

“อืมนั่นแหละ...ก็เอาเข้าไปสิ”

 

“.........”

 

 

ร่างบางนิ่งเขินกับคำพูดสบายๆของร่างสูง เขากำลังคิดว่าในเมื่อร่างสูงนอนอยู่ เขาจะต้องทำยังไง? ไม่นานนักเขาก็คิดได้ และค่อยๆเลื่อนตัวขึ้นไปอีกเล็กน้อยให้สะโพกของตนอยู่ตรงกับสะโพกของร่างสูง ร่างบางใช้มือจับเอวของร่างสูงไว้ก่อนจะค่อยๆกดสะโพกของตนลงไปให้แท่งเนื้อใหญ่ของร่างสูงเข้าไปในช่องทางคับแน่นของตน

 

 

“อ่ะ...อ๊าา...ชี..ชีวอน ... มันเจ็บ..อ๊ะ...อ๊า...”

 

“อย่าเกร็งสิ..ผ่อนคลายหน่อย..อ...อืม..”

 

“อ่ะ...อ๊า...อื้อออ...จ...เจ็บ..อ๊ะ..อ่ะ..อ๊า...”

 

“อืม..อย่างนั้นแหละ ค่อยๆผ่อนคลาย”

 

“อ่ะ...อา...อา..ชีวอน...ของนายมัน...อื้อ...ใหญ่...”

 

“อืมม...เดี๋ยวก็ชินนะ...ยังไม่มิดเลย....”

 

“อ่ะ...อื๊ออ...เจ็บ..อ๊ะ...อ๊าา”

 

 

ในที่สุดร่างบางก็กดสะโพกลงไปจนมิดแก่นกายร้อนของร่างสูง ด้วยว่าเขาไม่เคยผ่านอะไรมาก่อน ทำให้โพรงสวาทของเขานั้นยังแคบนัก แล้วยิ่งของเพื่อนเขาใหญ่โตเอามาก ทำให้กว่าจะลงมาได้ทั้งเจ็บทั้งเสียวอย่างบอกไม่ถูก ร่างบางค่อยๆผ่อนคลายช่องทางของเขาให้ปรับเข้ากับแกนกายร้อนของร่างสูง แต่ยิ่งค้างไว้นานอารมณ์ภายในก็ยิ่งสูง ทั้งเจ็บ ทั้งเขิน ทั้งเสียวซ่านจนตัวเขาเองก็ทำอะไรไม่ถูกแล้วในตอนนี้

 

“ช...ชีวอนอา..แล้วชั้น...ต้องทำยังไงต่อ...”

 

“ลองดูสิ..”

 

เมื่อร่างสูงไม่ยอมบอกทางไปต่อ ร่างบางก็พองลมใส่แก้มอย่างเด็กน้อยที่ไม่พอใจ ตัวฮีชอลเองไม่เคยผ่านอะไรแบบนี้มาก่อน แต่ด้วยสัญชาตญาณภายใน ฮีชอลจึงตัดสินใจค่อยๆยกสะโพกขึ้นแล้วกดลงมาทางเดิมจนสุด เริ่มจังหวะอารมณ์กับคนด้านล่าง ทำอย่างนี้ซ้ำๆ...ช้าๆ ก่อนค่อยๆเปลี่ยนเป็นจังหวะที่ร้อนแรงขึ้นตามแรงปรารถนา

 

 

“อ...อ๊าา...อ่ะ...อื้ออ..อ๊ะ...อ๊ะ..ชีวอน...อื๊อ....เจ็บ....อ๊ะ..”

 

“อืม...อย่างนั้นแหละฮีชอล...ดีมากคนดี...อาา....”

 

“ชีวอน...อ๊ะ....อ่ะ...อ๊า..อ๊ะ...อย่าดัน…ขึ้นมา...สิ..อื๊อ...”

 

“อืม..นายยั่วชั้นนี่นา...อ่ะ...รัดอีก...อ่ะ..อา...”

 

“อ๊าา...ชีวอน..ชั้นเจ็บ...อ่ะ...อ๊า..อ๊ะ...อ๊ะ...”

 

 

ร่างสูงขยับสะโพกขึ้นลงสวนรับกับจังหวะรักของร่างบาง สองมือจับเข้าที่สะโพกมนของร่างบางเพื่อประคองให้มั่นคงยิ่งขึ้น ร่างบางเชิดตัวขึ้นด้วยความเสียวซ่าน สองมือลูบไล้หน้าท้องแกร่งของร่างสูงเพื่อระบายอารมณ์สวาท

 

 

“ฮีชอล...อา..นายสวยจัง...”

 

“อ๊าา...อ๊า...ชีวอน...อ๊ะ..ช่วยที..ชั้นไม่ไหวแล้ว..อ๊ะ...อ๊า...”

 

“อา..เรียกชื่อชั้นสิ..เรียกหวานๆ”

 

“ชีวอนนน~…ชีวอนอาาาา...ช่วยฮีชอลทีนะ...อ๊ะ...อ๊า..ฮีชอลไม่ไหวแล้ว..ช..ชีวอนอา~…”

 

 

เสียงครางเรียกชื่อของฮีชอลทำเอาร่างสูงสติแตกกระเจิง ยิ่งช่องทางของร่างบางนั้นทั้งคับแน่นและตอดรัดแกนกายของเขาอยู่ตลอดทำให้ความอดทนของเขาสั้นลง เขาจับร่างพลิกให้ลงไปนอนกับเตียงนุ่มโดยที่แกนกายก็ยังคงอยู่ด้านในโพรงร้อนของร่างบาง สร้างความเสียวซ่านเป็นทวีคูณให้ร่างบาง ชีวอนก้มลงประกบจูบร้อนแรงกับร่างด้านใต้อย่างปรารถนา ก่อนค่อยๆขยับสะโพกเข้าออก ใส่จังหวะรักของเขาทั้งคู่อย่างต้องการ

 

 

“อื้ม..อ๊ะ...อ๊า...ชีวอน...อ๊ะ..อ๊ะ....แรงอีก...อื้ออออ..”

 

“อา...รัดแน่นแบบนี้...อ่ะ...ยั่วชั้นเหรอ..หืม..”

 

“อ๊ะ! เปล่านะ..อ๊ะ...อย่าเลียสิ!..ตรงนั้นมัน..อ๊าา...”

 

“หวานจริงๆ...อืม...”

 

“อ๊า..อ๊า...อ๊ะ..ชีวอน...แรงจัง...อ๊ะ..อื้อออ..”

 

“ฮีชอลอา...นายสวยจัง...อ่ะ....”

 

“อื๊ออ...อ๊ะ..อ๊า..ชั้น..แรงอีก..นะ....อ๊าาา...”

 

“อีกนิดนะ...รัดอีก...ครางอีก...เรียกชื่อชั้น...เรียกชั้นสิ”

 

“ชีวอน....ชีวอนอา....อื๊ออ...เข้า...มา....ชีวอนนน...อ๊า..อ๊ะ..อ๊ะ..อ๊ะ..อ๊าา”

 

“ชอล...นายมันแน่น..เกินไปแล้ว...อา..”

 

“อ่ะ...อ๊า...ชีวอน ....ชั้น..อ๊ะ..แรงอีก..นะ...อ๊า..อื๊ออ...”

 

“ฮีชอล...อ่ะ...ชั้น..รักนาย...ชั้นรักนายนะฮีชอล....อ่ะ..อะ”

 

“อ๊าา...อ๊ะชีวอน..อ๊ะ..อ๊ะ..อ๊ะ!”

 

 

สิ้นเสียงร้องครั้งสุดท้าย ร่างบางกระตุกเล็กน้อยก่อปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นออกมาเลอะเปรอะเต็มหน้าท้องของตัวเองและร่างสูง ตามด้วยร่างสูงที่กระแทกแกนกายเข้าไปในช่องทางสีหวานอย่างแรงอีกสองสามครั้งแล้วปล่อยของของตนเข้าไปภายในของร่างบาง ฝากความเป็นชายเอาไว้จนบางส่วนไหลล้นออกมาเปรอะบริเวณเรียวขาขาวเนียนของร่างบาง ทั้งสองหายใจหอบแฮ่กด้วยความเหนื่อยอ่อน แสงสว่างเริ่มส่องเข้ามาในห้องเพราะเวลานี้ก็ปาเข้าไป 6 โมงเช้าพอดี ชีวอนถอดถอนเอาแกนกายของตนออกจากช่องทางรักของฮีชอลแล้วค่อยๆทอดกายลงทับตัวคนด้านล่าง ฮีชอลหลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยอ่อนและความรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ชีวอนประกบจูบอย่างอ่อนโยนกับร่างบางอีกครั้ง ดวงตาคมมองไปยังสายสร้อยที่ยังคงคล้องอยู่ที่ลำคอระหงของร่างบาง จี้กางเขนส่องประกายระยิบระยับเพราะแสงแดดอ่อนๆของยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาตกกระทบ ชีวอนยกยิ้มอย่างพอใจกับประติมากรรมชิ้นงามตรงหน้า ก่อนจะลุกขึ้นออกจากเตียง หยิบผ้าห่มมาคลุมให้ร่างบาง แล้วปล่อยให้ร่างบางนอนหลับพักผ่อนหลังจากที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน

 

 

 

 

‘สร้อยนั่น...’

 

 

ร่างสูงจัดการใช้ผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอวก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วโทรออกไปหาเพื่อนรักของเขา “ฮันคยอง”

 

 

“ฮัลโหล...เออ..ฮัน..ตื่นยัง”

 

(ตื่นแล้ว กำลังจะออกไปประชุมกับบริษัทแม่  มีอะไรเหรอ)

 

“ขอโทษจริงๆนะเว่ยฮัน คือฮีชอลไม่สบาย ให้เขาพักอยู่บ้านชั้นก่อนก็แล้วกันนะ”

(อ้าว..ไม่สบายซะแล้วเหรอ นอนดึกล่ะสินั่นน่ะ เออ ยังไงก็ฝากดูแลด้วยนะ)

 

“โอเค รับรองชั้นจะให้หายก่อนวันครบรอบของพวกนายแน่ๆ”

 

(หืม..รู้ด้วยเหรอ)

 

“เรื่องของเพื่อนทำไมชั้นจะไม่รู้ล่ะ”

 

(เออว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ ปลื้มว่ะแกจำได้ ..เออแล้วตอนนี้ฮีชอลอยุ่ไหนเนี่ย)

 

“หลับอยู่ คนป่วยต้องนอนเยอะๆ”

 

(แล้วแกยังไม่นอนเหรอ)

 

“ชั้นไม่ง่วงแล้วว่ะ ดูแลฮีชอลนี่มันยากชะมัด เหนื่อยด้วย”

 

(ฮ่าๆๆๆๆๆ โอเคๆ ขอบใจมากๆนะที่ช่วยดูแลฮีชอลให้ บอกเขาด้วยนะว่าชั้นไปเยี่ยมไม่ได้ วันนี้ต้องไปประชุมกับบริษัทแม่)

 

“โอเคเดี๋ยวบอกให้ก็แล้วกัน งั้นแค่นี้ก่อนนะ ไม่กวนแล้ว”

 

(โอเค ขอบใจมากๆเพื่อนรัก)

 

“อืมๆ บาย ..เพื่อนรัก”

 

(บาย)

 

 

 

 

 

เพื่อน....เพื่อนรัก....หึ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To be continue

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Writer talk

 

-0- แหม่ะ ขอโทษนะคะที่ทำให้รอกันนานร่วมเดือน เป็นยังไงบ้างคะ คุ้มค่ากับการรอคอยมั้ยเอ่ย? เอ็นซีนี่เกิดจากการรีมิซ์จริงๆค่ะ แต่งไว้ในคอมกับในสมุด ตอนนั่งรีมิกซ์นี่คัดส่วนที่ดูดีที่สุดมาแล้วล่ะค่ะ ก็มีบ้างที่ไม่ได้ตัดออกแต่เอามาเขียนต่อกันเลยให้มันยาวขึ้น เจ้มจ้นขึ้นอีก คิคิคิคิ หวังว่าจะชอบกันนะคะ เห็นส่วนไหนเสีย แย่ ควรแก้ยังไงก็บอกได้นะคะ พาร์ทหน้าพาร์ทสาม ตอนสุดท้ายแล้วน๊า จะจบยังไงนะรักสามเส้าระหว่างเพื่อนกันแบบนี้ ไรท์เตอร์ก็ไม่รู้ค่ะ ยังไม่ได้เขียน -0- ยังไงก็รอชมรออ่านกันนะคะ ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้เสมอมาค่า รักนะคะ จุ๊บๆ ฮี่ๆ ^ ^

Comment

Comment:

Tweet

เเอบสงสารป๋าที่ป๋าไม่รู้ TT เจ๊คงเหนื่อยน่าดู

#7 By Mook fishyfishy on 2013-03-07 19:53

โฮกกกกกกกกก
ทำพี่เสียเลือดอ่า มุกเย่
คุนเจ๊ดูใสซื่อจังเลย
(เพิ่งเคยอ่านคุนเจ๊แนวนี้ 555)

ชายวอน .... น่าสงสารจัง
เจบเพราะโดนฮันขโมยหัวใจ (ซีฮันๆๆ)
(ปล. พี่คห1 ชอบประโยคนี้มาก กดไลค์ๆๆๆ)

มาอัพต่อน๊า คุนน้อง คิคิ
(เสียเลือดฉลองรับผลสอบแกทแพท??? - -)

#6 By SiHan FC (125.24.161.136) on 2010-11-04 21:12

กรี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสส วอนชอลลลลล
เร่าร้อนถึงพริกถึงขิงมว๊ากเลยฮ้า

อ่านแล้วเขิ้นนนนนนนน >///////////<
เอาสองตอนมามิกซ์กันมันเปเ้นอย่างนี้นี่เอ้งงงง

วอนอ้ะ ครั้งแรกก็ให้เจเจ้ทำเองเลยอ้ะ
ทำแบบนี้เจเจ้เหนื่อยแย่ดูดิ้หลับยังไม่ตื่นเลย

มาต่อไวไวเน้ะอ้ะ อยากรู้ตอนต่อไปแล้ว
รักไรเตอร์น้ะโป๊ะโป๊ะ <3

#5 By Teeizz (125.24.40.9) on 2010-11-03 20:37

อึกอึกอึก !
คุณเพื่อนฝีมือพัฒนา เยี่ยมม ม

เจ๊คงเหนื่อยนิดนิดเนอะ 555555.
แต่งดีแล้วนะ สู้สู้ต่อไป มันจะพัฒนากว่านี้
แล้วจะคอยอ่าน(nc)ทุกเรื่อง -..- 5555

#4 By sign (125.24.73.83) on 2010-11-03 19:27

ทำรีดเดอร์อารมณ์ค้างอีกแล้วนะ เค้าอยากรู้ตอนต่อไป

โธ่!! พี่ฮีโดนวอนนี่จัดการซะแล้ว ถ้าป๋ารู้เรื่องจะเกิดอะไรขึ้นหละเนี่ย???

#3 By Allabout-SJ [2hand] on 2010-11-03 11:32

มุกกี้เอ๊ยยยย

สงสารพี่ฮีอ่ะ ㅠ ㅠ
พี่วอนก็แหม.... อารมณ์ร้อนจริง -*-


สู้ๆเน้อ ไม่ต้องรีบมาต่อก็ได้ เปิดเทอมแล้วนี่ ^^

#2 By 조 규 효 (Puikyu) (124.122.89.13) on 2010-11-03 11:17

อั่นน้ออออออออออออออ
มุกกี้คิมมมมมมมมมมมม

อ่ะโต้ยยยยยยยยยย
พี่สงสารคุนเจ๊ก้อสงสาร
(เหนื่อยน่าดู เอิ้กๆๆๆ)
กำเดาคุนป้าไหล เอิ้กๆๆๆๆๆ

วอนนี่ วอนนี่
สงสารวอนนี่ที่ถูกป๋าขโมยหัวใจไป
(เอ๊ะ!! จะซีฮันหรือฉัน กร๊ากกกก)
ชอบตอนวอนนี่บอกรักคุนเจ๊หลังจาก..........
งึดดดดด เขินจะพูด

สงสารป๋า ป๋ากะบ่ฮูอ่ะหยั่งโต้ยเลยก่า
TT^TT

มาต่อให้จบด่วนนนนนน
คนแก่ความอดทนน้อย
ความอดทนหมดคุนป้าวัยกระเต๊าะอาจจะเหาะไปกทม. เพื่อทวงฟิกก้อได้นะ

#1 By หญิงพี่ คุนป้าวัยกระเตีาะ นางทาสเรือนแพ (110.164.35.196) on 2010-11-03 10:19